De eerste baby's!

Het is gebeurd, gister zijn de eerste baby's binnen gebracht. Eind van de middag, toen idereen al vrij was, belde een vrouw naar Critter Care omdat ze baby's had gevonden. Niet veel later daarna kwam ze binnen met twee hele kleine mormeltjes. De vrouw had geen idee wat voor baby's het waren. Ze vertelde dat haar hond ze gevonden had in haar tuin.

Natuurlijk wilde iedereen de baby's zien dus mochten we met z'n allen komen kijken. De supervisor Angela kon vertellen dat het de baby's van een eekhoorn was. Ze waren zo schattig en klein. Eigenlijk waren het hele lelijke mormeltjes met de ogen nog dicht en helemaal geen haar op het lichaam. Ze waren nog kleiner dan mijn handpalm. Maar het blijven baby's, dus schattig!

Angela kon aan het gewicht en hoe naakt ze waren, zien dat de baby's nog geen week oud zijn. Helaas kunnen we ze niet hier houden en worden ze afgemaakt. Ze zijn nog te klein om ze te voeden dus de kans dat ze het niet overleven is gewoon te groot. We mogen alleen de baby's verzorgen waarvan er een grote kans is dat ze het overleven. Het klinkt misschien wel zielig, maar in het wild hadden ze het anders ook niet gered.

We weten nu wel dat het babyseizoen begonnen is. Vanaf nu kunnen voornamelijk baby eekhoorntjes en buidelratjes binnenkomen. Ik ben benieuwd! Weer een nieuwe uitdaging! Vandaag was er ook gelijk een les ingepland over het voeden van baby eekhoorntjes. Je kan maar beter goed voorbereidt zijn.

De afgelopen dagen zijn goed verlopen. Zaterdag en zondag zat ik alleen niet zo goed in mijn vel. Ik had heimwee en voelde me niet zo vrolijk. Gelukkig was maandag dat gevoel weer weg en voel ik me nog steeds goed. Ik denk dat iedereen wel op een bepaald moment een dip krijgt. Ik heb een paar traantjes gelaten (ik schaamde me er wel een beetje voor, ik had nooit verwacht dat ik dat zou doen, Lieke vond het ook niks voor mij) en met thuis gemaild en gepraat en daarna ging het wel weer. Ik merk dat ik steeds meer gewend raak want ik maak nu veel minder stommiteiten mee. Voor de meeste dingen waar ik eerst moeite mee had, heb ik nu een oplossing voor gevonden. Ook wasberencage 1 waar ik bang voor was, durf ik nu helemaal zelfstandig aan te pakken. Het is raar om te beseffen dat ik hier alweer 3 weken ben. Ik denk dat de komende 7 weken ook zo zullen omvliegen. Zeker als we het druk krijgen met de baby's.

Omdat de tijd zo snel gaat, zijn Lieke en ik al een beetje onze rondreis aan het plannen. Veel interns hier hebben verschillende Canadese steden gezien en kunnen ons dus goed vertellen wat wel en niet de moeite waard is. Zo krijgen we van iedereen wat tips, altijd handig! Onze trip gaat steeds meer voorstellen.

Het resultaat van de nicropsie van de bever heeft weinig opgeleverd. Ze vonden wel een paar rare, gele plekken in haar darmen. Die plekken hebben ze ook al eerder in een wasbeertje gevonden. Dus er zijn foto's van gemaakt en ze gaan het opsturen naar een labaratorium voor het geval het een bacterie is. Maar ze denken niet dat het de dood van Lotje is. Waarschijnlijk is het toch de diarree geweest. Het kan zijn dat er teveel goede parasieten het lichaam uitgegaan zijn.

Het was wel gek om te zien wat er allemaal binnenin een bever zit. Ik ben nu ook wel een beetje benieuwd hoe alles in een mensenlichaam eruit ziet. Wat zijn darmen groot zeg! Ik dacht dat ik het misschien niet aan zou kunnen maar eigenlijk ging het hartstikke goed. Je zag geen bloed dus ik denk dat het daardoor goed ging. Al het bloed was namelijk al gestold. Ik heb nu goed een bever bekeken. We konden de mond zien met de grote voortanden en het gat waar een bever een tak tussen kan stoppen en ook de hoeveel spieren die een bever heeft. Het was best wel gaaf.

Vaarwel lieve Lotje

Dit keer weet ik niet zo goed hoe ik moet beginnen met schrijven. Ik wilde namelijk weer een update geven over de afgelopen dagen, alleen is het een beetje veranderd na vanmiddag. Lotje is namelijk overleden.

Eigenlijk was het heel onverwachts. De afgelopen dagen ging het heel goed met haar. Ze kon steeds vaker buiten haar kennel blijven waardoor ze lekker in haar badje kon liggen en vrij kon rondlopen. Ook begon ze weer een beetje te poepen wat uiteindelijk heel veel poep werd. Gisteravond had ze zelfs last van diarree. De supervisors maakten er geen zorgen om omdat ze dachten dat het kwam door de medicijnen die we aan Lotje toediende en omdat Lotje al voor een hele tijd niet gepoept had. Ze mocht zelfs deze nacht 'buiten' blijven. Dus de deur van haar kennel stond open zodat ze vrijuit kon rondlopen.

De supervisors hadden ons een paar dagen geleden verteld dat Lotje waarschijnlijk eind van deze maand vrijgelaten zou worden. Ze waren ook al op zoek naar een geschikte plek. Maar toen Lieke en ik Lotje haar medicijnen wilden geven rond 16.30 uur, lag ze nogal stil in haar kennel. Het zag er al gelijk niet goed uit. Ik probeerde Lotje aan te raken om te kijken of ze iets van een beweging zou maken, maar helaas. We wisten genoeg, Lotje is dood.

Het was best schokkend voor iedereen. Niemand had het verwacht. Morgen gaat Pia, een supervisor, kijken of ze erachter kan komen hoe Lotje dood is gegaan. Lieke en ik mogen erbij zijn als we dat willen. Het lijkt me wel interessant om te zien (als ik het niet te vies vind).

Lieke en ik hadden op onze vrije dagplanning een wandeling naar de grens staan. Dit hebben we nog steeds gedaan. Interns van hier vertelden dat je de border (grens) niet mag oversteken omdat de Amerikanen er erg moeilijk over doen en je makkelijk in problemen kunt komen. Dus Lieke en ik waren erg nieuwsgierig hoe de grens eruit zou zien. Maar zoals jullie op de foto's kunnen zien, is het alleen een paal met aan de ene kant Canada en aan de andere kant United States erop. Je kon dus makkelijk je voet in the US zetten. Ik weet niet hoe andere interns in problemen zijn gekomen, maar Lieke en ik zijn nog veilig in Canada. Het is best een gek idee dat we maar 20 minuten lopen van de grens af zitten.

Een schattig bever verhaaltje

Ik had nooit gedacht dat ik in mijn hele leven een bever een massage zou geven en al helemaal niet dat Lotje het nog fijn zou vinden ook... De dierenarts had als advies gegeven dat het goed zou zijn als we af en toe de buik van de bever zouden masseren omdat ze nog steeds last heeft van gas in haar buik. Ik vond het een raar en grappig advies maar als het goed voor de bever is, dan doen we het maar...

Dus vol goede moed ik ging naast Lotje zitten om haar te masseren. Ze lag alleen op haar buik dus ik kon er niet zo goed bij. Ik probeerde maar een beetje bij haar zij te kroelen. Blijkbaar vond ze wel lekker wat ik deed want ze rolde op haar ene zij zodat ik beter bij de buik kon en viel daarna in slaap. Ik vond het zo schattig.Toen ik er uiteindelijk wel een beetje genoeg van had en dus stopte, werd ze weer wakker. Ze genoot er dus echt van. Ze piepte of blaaste ook helemaal niet. Ik voelde me een goede moeder. Ik wist niet dat een bever masseren zo leuk en lief kon zijn! Ik was helemaal trots!

Of het echt geholpen heeft, weet ik niet maar ze heeft na een week wel eindelijk gepoept dus dat is fijn. Grappig dat je zo blij kunt worden als iemand poept.

Een andere nieuwe ervaring heb ik gisteravond gehad. Ik ben naar de bioscoop geweest en niet zomaar een bioscoop maar een super size bios. Ik heb nog nooit zo'n grote bioscoop gezien. Het heeft 17 verschillende zalen en wat er natuurlijk ook niet kan missen is een Burger King, Pizzahut en Starbucks (die zie je echt overal in Canada).

En dan ben ik zo'n grote, super deluxe bioscoop en dan ga ik naar een stomme film. Best grappig! De film was the Artist. Het is de eerste stomme film die ik in mijn leven gezien heb. Ik moest in het begin wel wennen dat er helemaal niet gesproken wordt. Lieke en ik hadden popcorn maar we durften het niet te eten omdat het misschien wel meer herrie zou maken dan de film zelf. Maar het niet-praten wende al snel. Ik vond het een leuke film en een leuke nieuwe ervaring vanuit een mega-bioscoop in Langley. Het is gaaf om zo'n film te zien in deze tijd met alle technieken en 3D-films. Wat nog een voordeel was: omdat ze niet spraken, kon ik de film goed volgen! Dus ik snapte de film ook nog eens!

Al twee weken zonder ouders en al een week mama

Zo, ik ben al twee weken zonder ouders in Canada. En tja zoals jullie kunnen lezen, maak ik van alles mee. Daarom volgt hier nog een verhaal van al mijn avonturen die de afgelopen dagen hebben afgespeeld.

Als eerst het wonderbaarlijke nieuws over onze bever. Het is geen boy maar een girl! Niemand had dat verwacht. De vrouwelijke bevers zijn normaal veel veller dan dat onze lieve bever is, dus vandaar dachten de supervisors dat het een mannetje was. Maar toen ze toch eens door de dierenarts nagekeken moest worden omdat ze niet poept (wat eigenlijk wel heel schoon is voor ons), vertelde de dierenarts dat het een vrouwtje is. Bij bevers kan je dat alleen inwendig zien dus we wisten niet zeker of het een mannetje, maar het blijkt dus een hele charmante dame te zijn.

Lieke en ik zijn heel blij met de bever! We beginnen echt van haar te houden. Morgen is ze hier alweer een week. Dan krijgt ze een naam. We hadden al vrij snel de naam voor haar als man uitgekozen, maar die is gelijk vervallen nadat we erachter kwamen dat ze toch geen man was. We wilde haar Bink noemen omdat het zo'n stoere, grote bink is. Maar als vrouw klinkt het toch iets ongepast. Dus nu wordt het Lotje, Lot of Lotte. De meeste interns hebben moeite met het uitspreken van Lotje dus vandaar de andere twee varianten.

Verder vul ik mijn dagen nog steeds met stommiteiten. Ik weet niet waar ik die lompheid geleerd heb maar als ik mijn hoofd niet stoot, zit ik wel onder afval omdat ik de zak niet in de container krijg en daardoor de hele bak erin gooi (die er natuurlijk weer uit moet maar de container net geleegd is, waardoor het op de bodem ligt en ik -als een niet zo groot persoon- er niet bij kan, dus half in de container moet klimmen om het eruit te krijgen), dan ben ik weer aan het worstelen met de wasbeertjes, de sloten of het water van de waterkraan, o gebeurd er wel weer wat anders lomps. Gelukkig houdt het je dag bezig. Het is niet dat ik alleen maar domme dingen doe hoor. Ik voel me ook wel aardig nuttig hier. Ik help de mensen en de dieren. Ik vind het wel goed van mezelf dat ik vrijwilligerswerk doe en het is ook goed om te zien dat zoveel andere mensen dit willen doen. Ik vind het leuk om met zoveel verschillende mensen van verschillende afkomsten in een huis te zitten. Het grappigste is nog om te merken dat we niet eens zoveel verschillend van elkaar zijn.

Zaterdag was ik weer even een soort van burger geworden (burger van een land, geen hamburger). Lieke en ik gingen shoppen in Langley. Er was een aardig groot winkelcentrum waar we ons goed hebben uitgeleefd. Eventjes weer tussen de mensen, alleen had ik wel het idee dat ik naar dieren/poep stonk (heb overigens geen commetaar gehad). Je merkt wel gelijk een cultuurverschil. De mensen hier zijn erg vriendelijk. Toen Lieke en ik eerder al een wandeling door het park maakten, waren er al verschillende mensen die een praatje met ons gingen maken maar in het winkelcentrum is dat nog meer. Alle verkopers vragen aan je als je binnenkomt of door de winkel loopt 'Hello, how are you today?'. Het is dus niet alleen 'hallo' en ze verwachten ook een antwoord. Ik moest er wel aan wennen want als mensen dat in Nederland doen, vind ik dat nogal vervelend. Het klinkt altijd zo nep maar hier is dat dus heel gewoon. Ook waren ze allemaal geinteresseerd in waar we vandaan kwamen en hoe de winkels er in Nederland uitzien enzo. Ook leggen ze alvast je spullen (bijvoorbeeld kleren die wilt passen) in een pashokje en doen ze het hokje op slot totdat jij erin wilt. Het is zo anders dan in Nederland. We hebben ook ontdekt dat we (voorlopig) niet kunnen pinnen in Canada. Er is een nieuw banksysteem waardoor de pas niet werkt in de geldautomaten. Gelukkig heb ik nog (Daddy's) creditcard om mezelf in leven te houden...

Afgelopen nacht (zaterdag op zondag) is de klok een uur vooruit gegaan. Het tijdsverschil met Nederland is nu voor twee weken acht uur ipv negen uur. Ik merk weinig van mijn uurtje wat ik gemist heb. Misschien is dat omdat mijn ritme toch al totaal anders is door het grote tijdsverschil in Nederland.

We moeten nu nog twee dagen werken en dan zijn we alweer twee weken op Critter Care. Elke dag blijft weer een nieuwe uitdaging. Wat zal ons te wachten staan... Ook het einde van de dag is spannend want dan worden alle borden voor de volgende dag veranderd. Lieke en ik zijn telkens blij als we geen laundry hoeven te doen (dat is veel werk en gaat 24 uur door, niet letterlijk hoor). Ook wordt Lieke nog steeds op morning clean gezet. Ik vind dat zo grappig. Maar voor morgen staat ze er een keer niet op! Ik had vandaag de chickentaak op mij. Dit was de eerste keer voor mij maar het valt wel mee. Je moet kip braden en dat dan uit elkaar halen zodat het klaarligt om op een foodplate te leggen. Je wordt er lekker vettig van. Ook is het weer elke keer spannend op welke cage we staan aangeschreven. Cage 1 is namelijk de ergste om te krijgen. Daarin zitten zeven losgeslagen babywasbeertjes. Ze willen overal aan zitten en je totaal niet met rust laten. Ook voelen ze zich samen sterk ofzo, want ze blazen en bijten van zich af als je iets doet wat zij niet willen. Maar gelukkig voelen Lieke en ik ons samen nog sterker én hoeven we morgen allebei die cage niet te doen!

Alweer een week op Critter Care

Het is gek om te beseffen dat ik alweer een week op Critter Care ben. Ik heb nu nog 9 weken te gaan hier en als die voorbij zijn, heb ik ook al meer dan de helft van mijn avontuur gehad. Een week gaat best snel voorbij. Als ik erover nadenk, heb ik al veel dingen geleerd en gedaan hier. Dingen die ik normaal nooit zou doen (zoals voor een bever zorgen en wasberenpoep opruimen). Het is wel vermoeiend. Ik had vandaag een vrije dag maar ik ben gewoon de hele dag lui geweest om een beetje bij te komen. Maar daardoor had ik wel tijd om gezellig met thuis te skypen. Het is fijn om af en toe vrij te zijn zodat we weer even bij kunnen komen. Zaterdag zijn we weer vrij maar dan staat een bezoek aan Langley op de planning (als alles goed gaat met de bever...).

Ik heb wel ontdekt dat moeder zijn een zware taak is. Gister waren Lieke en ik zoveel tijd kwijt met onze bever. We hebben al meer dan een uur erover gedaan om zijn hok schoonmaken en kijken of alles goed met hem gaat. In principe gaat alles goed maar zijn temperatuur schommelt een beetje. Vandaaghad hij ook lastgas in zijn buik. Dus tja, hij zal wel meer gaan stinken. Maar we hebben een lekker badje voor hem gemaakt zodat hij kan relaxen en hopelijk (helaas voor ons) al zijn gas de vrije loop kan laten gaan...Schoonmaken neemt veel tijd in beslag maar ook checken of alles goed gaat kost veel tijd. Heeft ie nog wel genoeg water? Is zijn temperatuur goed? Heeft hij genoeg eten? Je blijft maar bezig met je kindje. Als ik er zo over nadenk, ben ik benieuwd of later nog wel aan drie kinderen wil beginnen...

Gisteren was het heerlijk weer om te werken. Mijn dipje van de dag ervoor was alweer weg. Het had gesneeuwd die nacht dus het was overdag heerlijk zonnig, blauw en warm. Ik had wel een grote cage met zeven wasbeertjes waarvoor ik moest zorgen. Maar schoonmaken in het zonnetje is geen probleem. Ik hoop dat er nog veel van zulke dagen komen. Omdat het zo mooi weer was, waren er veel dingen op de to-do-list gezet. We zijn bezig met bouwen van nieuwe hokken voor de stinkdieren dus al het hout kon nu makkelijk gezaagd en geschilderd worden. Ook werden wasberencages opgeknapt met verf. Mijn mooie regenjas is nu echt op zijn best. Hij is niet alleen uitgescheurd maar ook nog eens extra geverfd in wit en groen (gelukkig geen geel en groen). Ik wist niet dat je van zulke simpele dingen zo moe kon worden. Ik merk wel dat mijn rug al het sjouwen niet zo heel leuk vind. Elke morgen word ik wakker met een rug die vast zit. Maar ach, je moet er wat voor over hebben.

Omdat Lieke en ik gesloopt waren van het vele werk gister (we waren klaar om 17.30 uur klaar ipv 15.30 uur) hadden we weinig zin om iets te koken. Daarom besloten we pizzabroodjes te maken. Het klonkt zo aantrekkelijk dat Hallee en Juliana graag met ons mee aten. Het was ook nog eens goed gelukt!

Onze laatste bevercheck 's avonds werd wel iets spetaculairder dan ik van tevoren gepland had. We hoefden alleen maar eten te geven en zijn waterbak vullen met nieuw water. Hij houdt zoveel van water dat hij telkens zijn waterbak omgooit of een heel eind verplaatst. En ook nu lag zijn waterbak achterin zijn kennel dus Lieke en ik besloten om de deksel op te tillen zodat we beter bij zijn bak konden. Lieke zou de deksel vasthouden en ik zou de drinkbak pakken. Geen probleem lijkt me... De bever lag heel netjes in zijn kennel met zijn hoofd naar de andere kant toegekeerd. Perfecter kon het niet. Ik was helemaal ready om de bak te pakken.Vol goede moet ging mijn hand op weg naar de drinkbak. Alleen toen ik er toch niet zo goed bijkon, keek ik nog even goed in de kennel en zag ik dat ik bijna de kop van de bever vast had in plaats van de drinkbak. Ik schok zo erg dat ik er zelfs een gil bij uitgooide. Had ik toch bijna een halve vinger gehad. Blijkbaar had de bever zich omgedraaid maar dat heb ik totaal niet gemerkt. Lieke zag wel dat de bever dat gedaan had. Volgens haar was ik ook 5 cm van de bever af. Ik was echt goed geschokken. Nadat mijn tweede poging wel succesvol was, voelde ik mijn hart nog steeds bonken. Gelukkig is alles goed gegaan want een beverbeet staat nou niet echt op mijn to-do-list. Ik vind een wasberenbeet al genoeg.

Vandaag heb ik (nog)geen blunders gemaakt. Lieke en ik gaan zo lekker eten. Weer heel gezond: sweet patatoes (we moeten toch een beetje een echte bevermama's lijken...) met een hamburger en sla. Morgen staat er weer een nieuwe werkdag voor ons klaar. Ik heb een aardig rustig dagje, geen klusjes zoals chicken, eggs, morning clean of food plates. Ook ben ik niet verantwoordelijk voor een kamer die schoongemaakt moet worden. Ik hoef dus alleen maar mijn cage (met gelukkig maar 3 wasbeertjes) schoon te maken en daarna de to-do-list in de gaten houden. Lieke heeft nu voor de 4x morning clean (als het niet meer is). Ik denk dat ze er heel erg goed in is. Dus ze mag weer heel het huis schoonmaken. Succes!

Reisupdate 2

Het eerste ding wat Linda is kwijtgeraakt: haar luxe slot. Het was weer gevonden maar op de eerste dag van Critter Care weer kwijtgeraakt. Ik hoop dat ik het vind als ik hier weg ga... Ik denk dat ik het te goed heb opgeruimd.

Grootste blunder: Het hok van de wasbeertjes niet indurven omdat ik bang voor ze ben (wat nergens voor nodig is). Bijna gebeten worden door een bever omdat ik niet goed aan het opletten ben.

Mijn eerste verslaving van hier: Heerlijke Cookies. Vooral de Vital Cookies! Ik kan niet wachten om ze zelf te kopen (en op te eten)...

Naam voor de bever: Lieke en ik hebben een nummer 1 maar natuurlijk blijft dat nog even geheim... (to be continued).

We zijn mama's geworden!

We zijn net een week in Canada en Lieke en ik zijn al mama's geworden. En dan is het niet zomaar een kind, nee een 15 kg mannetje. Het is een bever! Ik had nog nooit een bever in het echt gezien.

Vandaag begon mijn dag niet zo goed. Ik heb al twee dagen slecht geslapen. Ik ben druk aan het dromen en dat heb ik eigenlijk nooit. Ik droom over dingen en mensen van thuis en van hier. Ik denk dat mijn hersenen het zwaar hebben met alles verwerken. Maar daardoor begon mijn dag ook niet zo goed. Het was heel koud en veel dingen mislukte. Zo liep ik de voederbak van de wasbeertjes met vers eten omver, had ik weer ruzie met de kraan waardoor ik mezelf weer helemaal had ondergespoten en waren mijn handen bevroren waardoor ik de sloten niet op slot kon krijgen. Ook moest ik het hok schoonmaken in de regen, dus het was niet helemaal mijn ochtend.

Tijdens de lunch vroeg een supervisor of Lieke en ik haar konden helpen met een bever die net was binnengekomen. Hij was gevonden onder een auto en naar Critter Care gebracht omdat hij gewond was. Natuurlijk willen we dat. Alleen daarna vertelde ze ons dat we vanaf nu voor hem mogen zorgen. Ik vind het zo spannend. Ik had het niet verwacht. Hij heeft een deuk in zijn hoofd en een paar schammen dus daarom blijft hij hier een poosje. We hebben al twee bevers hier maar daar mogen alleen Laura en Stacy mee werken, verder niemand anders. Nu hebben Lieke en ik onze eigen bever (met hulp van Laura). Ik vind het zo cool.

Het is een sterk dier. De supervisor Angela wilde iets in de bever spuiten en wij moesten hem vasthouden. Dat kostte best veel kracht. Maar verder is hij aardig rustig. Hij houdt van sweet patatoes, jams, en wortels.

Het nadeel van een bever is, dat hij veel parasieten bij zich draagt. Dus we moeten goed onze handen wassen. Ook stinkt ie een beetje. Maar dat doen alle wilde dieren geloof ik. We hebben net onze laatste check gedaan en hij ziet er goed uit. Hij heeft lekker gegeten en zijn water omgegooid (3x). Hij ligt nu nog in een kennel maar waarschijnlijk mag hij morgen naar een groter hok.

Als iemand suggesties heeft voor een leuke naam, laat het maar horen! Als de bever hier meer dan een week blijft, krijgt hij een naam. Maar we hebben gezien dat een naam uitzoeken ook gauw een week kost. De Coyote die hier al meer dan een week is, heeft vanochtend eindelijk een naam gekregen. Dus Lieke en ik willen vroeg genoeg beginnen. Heb je een leuke idee... laat het aub horen!

Mijn eerste vrije dag na 2 dagen werken

Vandaag was mijn eerste vrije dag op Critter Care. Het is raar dat je daar zo naar uit kunt kijken terwijl je pas twee dagen aan het werk bent geweest. Toch vond ik het wel een lekker vooruitzicht. Even tijd om te skypen met het thuisfront en de omgeving een beetje te verkennen.

De afgelopen twee dagen waren vooral wennen. De eerste ochtend had ik geen idee hoe alles zou verlopen. Ik werd wakker om 8 uur en ben toen gaan aankleden, eten en tanden poetsen. Blijkbaar moest ik voor wasbeertjes zorgen die dag. Dus ik werd opgehaald door Soili of ik dat eerst wilde doen, wist ik veel... Maar toen mocht ik gelijk eten geven aan de wasbeertjes en hun wc verschonen. Ze heeft me verder uitgelegd hoe alles werkt. Ik weet nu dat je eerst de dieren moet voeden voordat je zelf aan je ontbijt begint. En als je aangewezen staat voor een cage, zorg je daar de hele dag voor. Dat betekent 3x per dag eten geven, hok (binnen en buiten) schoonmaken en wc verschonen.
Wat ik verder de eerste dag gedaan heb, ben ik alweer een beetje vergeten. Ik weet wel dat ik me heel nutteloos voelde. Iedereen was druk bezig en ik stond maar een beetje in de weg. Tenminste zo voelde het. Ik wist niet waar alles stond. Elke dag hangt er een nieuwe to-do-list. Er werd vaak tegen mij gezegd dat ik daarop kon kijken maar ik snapte niks van wat erop stond. Oh, ik heb veel huishoudklusjes gedaan zoals lakens/handoeken opvouwen, opruimen, stofzuigen en dat soort. Ik zie dit vrijwilligerswerk als een goede les voor mijn huishouding later. Ik werd telkens door een intern meegenomen op klusjes te doen. Mijn ochtendklus was morning cleaning. Je moet dan gewoon het hele huis schoonmaken. Het is goed om te zien hoe erg ze hier aan hygiene werken. Zo wordt alles goed gedesinfecteerd en er wordt vaak schoongemaakt. Ook als je een hok van een dier binnen of uit gaat, moet je je laarzen ontsmetten via een bak met bleek. Laura vertelde dat we zoveel schoonmaken omdat het hygienisch is en om mogelijke sponsors te laten zien dat het geen geen rotzooi is.

Wat ik ook nog mocht doen, was iets opmeten samen met Soili. Gelukkig kreeg ik hulp van twee stagaires want in feet is het totaal anders. Geef mij maar centimeters! Als laatste van de dag moest ik de washroom schoonmaken. Maar eigenlijk gaat hier alles via teamwork, dus mijn laatste klus was al gedaan. Iedereen doet de evening-cleaning zodat het lekker snel klaar is en iedereen 'vrij' is. Om 15.00 uur waren we klaar met werken. Alleen moest ik nog de wasbeertjes voeden om 16.00 uur. Ik heb al een paar nieuwe woorden geleerd zoals vacuum cleaner (stofzuiger), to sweep (vegen), opossum (buidelrat). Het zijn nu simpele woorden maar als het uit iemand anders mond komt, klinkt het gelijk heel raar.

Zo dit was dag 1. Dag twee was nog veel spectaculairder! Ik mocht nu alleen voor cage 2 zorgen. Gelukkig was het dezelfde als die ik gisteren verzorgd had (en zitten hier maar 3 wasbeertjes ipv 6 of meer). Dus ik ging weer vroeg opstaan. Ik was al voor de wekker wakker dus besloot om 7.45 uur mezelf te gaan aankleden. En daar ging ik dan, op weg naar de diertjes. Ik wist precies wat ik moest doen... maar helaas in je eentje gaat het altijd veel moeilijker dan met z'n tweeen. Ik weet in ieder geval dat ik een totaal verkeerde strategie heb gebruikt. Ik voelde me heel cool toen ik met mijn eigen sleutel het hok mocht openen. Ik dacht: kijk mij, ik lijk wel een echte ranger. Maar toen ik eenmaal binnen in de kooi stond, vond ik mezelf niet meer zo cool. De wasbeertjes waren heel druk en stonden alleen maar in de weg. Ik zette eerst het eten neer in de hoop dat ze zouden gaan eten want dan kon ik makkelijker hun wc schoonmaken. Maar natuurlijk werkten ze niet mee. Het oude water eruit gooien ging nog wel, maar toen moest ik weer nieuw water erin doen... Pff, wat een klus. Ik had twee emmers gevuld met water en in het hok gezet. En tja, dat had ik niet moeten doen. Wat zijn wasbeertjes dol op water zeg. Ze zaten alle drie boven op of in de emmers. Ik durfte de emmers niet te pakken want ze klimmen letterlijk op je. Dus ja, ik heb ook al mijn eerste wasberenbeet binnen. Uiteindelijk kreeg ik een beetje hulp zodat de wasbeertjes werden afgeleidt en ik beter de wc kon schoonmaken. De bakken lagen alweer door het hele hok en ze vinden mensen zo interessant dat ze rustig in je laars gaan zitten of aan je broek gaan hangen. Ik ben er uiteindelijk (na 1 bijt) veilig het hok kunnen verlaten.

Door mijn niet zo'n goede start in de ochtend, vond ik het wel een beetje eng om hun lunch te brengen. Ik was helemaal alleen bij de hokken maar gelukkig kwam Lieke even helpen en waren de wasbeertjes een stuk rustiger. Het schoonmaken van het hok was verder ook geen probleem. In de avond heb ik ze helemaal alleen eten gegeven. Weer voelde ik me als een echte ranger, zo met de sleutel en het eten in mijn hand. Ik heb alweer iets meer durf gekregen (hoe zeg je dat normaal, durf is volgens mij niet helemaal een woord...? Is het lef? Ach als jullie mij maar snappen). Wat verder mijn dag gevuld heeft, is tapijt van de grond afhalen. Weer een goede bezigheid voor als ik weer in Nederland ben. Want tja, dan staat er een verhuizing op me te wachten! Ik denk wel dat ik spierballen voel groeien! Maar dat zeggen verschillenden interns ook (niet dat ze mijn spierballen zien groeien maar dat je sterk wordt van hier werken..). Ook heb ik veel wassen mogen draaien samen met Lieke en Laura. De was gaat normaal 24/7 door maar na 20.00 uur had ik geen puf meer om te gaan checken. Laura wilde het laatste nog wel wegwerken. Dus dat scheelt. Voor de rest ben ik erg verbaasd hoe snel alles alweer went. Ik ben nu twee dagen aan het werk geweest en ik weet al veel beter wat ik moet doen. Ik voel me minder een nieuw iemand (misschien omdat we alweer een nieuwe hebben) en ik weet al aardig waarmee ik mijn dag kan vullen. Vandaag is het voornamelijk niks doen. Ik ga zo nog even naar buiten en wat foto's maken. Helaas mag ik het niet op mijn blog zetten van Critter Care dus zal ik dat niet doen. Ach, dan hebben jullie tenminste nog iets naar uit te kijken als ik weer in Nederland ben... Greetz!

Eerste dag Critter Care

Het is hier nu woensdag 29 feb. 20.15 uur. Ik ben nu al 2 hele dagen in Canada. Met mijn jetlag gaat aardig goed(of gaat het dan juist niet goed met mijn jetlag, als ik er weinig van merk?), al ben ik nu toch wel moe. Ik heb de afgelopen nacht goed doorgeslapen. Vandaag was een spannende dag. We gingen verhuizen naar Critter Care, het project waar Lieke en ik voor de komende 10 weken zullen verblijven. Hoe zou het eruit zien en hoe zal het ons bevallen?

Om half 12 vertrokken we naar het busstation om op een greyhoundbus te stappen. Nu weten we ook wat dat voor een bus is. Omdat we waarschijnlijk gaan rondreizen met greyhoud en het dus hele reizen maakt, dacht ik dat het misschien iets specialer zou zijn. Maar dat valt wel mee. Het is een gewone bus. Ik had gelezen dat de reis van Vancouver naar Calgary 15 uur met zo'n bus is. Dus dat is een hele reis. Maar dan heb je wel uitzicht (als het goed is).

Voor Langley was het maar een uur rijden. Vanaf daar werden we opgehaald. We zitten aardig in de middle of nowhere. Langley is ook het boeren gedeelte van Vancouver.

Eenmaal aangekomen werden we gelijk naar onze kamer gebracht. Ik maakte al gelijk een opvallende indruk door te vragen: Is he locked? Daarbij bedoelde ik de auto en een van de supervisers vond het helemaal geweldig dat ik de auto 'he' noemde. Ach, een fout is er om gemaakt te worden.

Op de kamer zat een meisje uit Schotland. Zij liet ons zien waar we alle spullen konden laten. Het is een simpele kamer met 3 stapelbedden. Verder staat er een bank met tv en nog een stoel. Voor iedereen is er een eigen wasmand. We slapen in de kelder. Buiten staan nog twee cabins waar anderen in slapen. Na kort alle spullen uitpakken, kregen we een rondleiding over het project. Het is niet heel groot. De dieren die er nu zijn, zijn beren, wasbeertjes, een lynx (maar die woont hier al voor 10 jaar), een buidelrat, een coyota en dat was het geloof ik. Nu is het nog niet zo druk, maar dat gaat het wel worden tijdens babyseason. Na de rondleiding dacht ik: wat doe ik hier en waarom heb ik hiervoor gekozen. Ik was totaal niet op mijn gemak. Alle informatie moest ik nog even verwerken. Zo te horen, wordt het hard werken. Elke ochtend worden we om 8.45 uur verwacht. Je bent bezig met je werk tot het af is. Je hebt speciale dagen dat je mag douchen en wassen. Zo mogen Lieke en ik op de oneven dagen douchen en iop zaterdag is het laundryday. De dieren in hebben in alle opzicht voorrang.

Gelukkig kregen we na de rondleiding de rest van de dag tijd om ons eigen gang te gaan. Ik heb mijn spullen verder uitgepakt en er kwamen steeds meer mensen en kijken en kletsen. Gisteren zijn twee Nederlanders aangekomen waarvan 1 bij ons op de kamer ligt. Dit is wel gezellig. Maar ook de anderen zijn aardig. Het is grappig om te horen dat iedereen het raar vind dat wij maar 10 weken blijven. De meesten blijven hier langer dan een half jaar. Ook hebben heel veel biologie gestudeerd en zijn daarom hier. Wij lijken wel een beetje vreemden. Door zo met iedereen te praten, raakte ik meer op me gemak. Het is leuk om te horen dat iedereen ergens anders vandaan komt. Zo zijn er mensen vanuit Schotland, Belgie, Ierland, Nieuw Zeeland, VS, Zweden, Carribean, Duitsland en vast nog wel van meer.

Als avondeten is er pizza besteld. We zaten met iedereen op de grond in de keuken. Er is helaas geen woonkamer. Ik vond het gezellig en leerde zo iedereen nog iets meer kennen. Aan mijn engels kan nog gesleuteld worden maar niemand kijkt je raar aan als je een woord niet weet of als je er niet helemaal uitkomt. Ze willen graag helpen.

Morgen begint mijn eerste klusje. Ik moet zorgen voor morning clean. Ik ben benieuwd wat dat inhoudt maar dat hoor ik morgen wel. Ook mag ik de washroom schoonmaken. Het wordt dus een gezellige schoonmaakdag voor mij! Voor nu ga ik lekker slapen, morgen is er weer een dag!

Owja: ik weet niet wat voor weer het in Nederland is, maar wij hebben vandaag sneeuw gezien! Het is dus best wel koud hier, brrrr....